Nieuws rond de kerkuilen in Ooij. Opvang vergiftigd Wijchen's kerkuiltje in kerkje Ooij Deze week kregen de bewoners van het voormalige NH-kerkje in Ooij de vraag vanuit de Kerkuilenwerkgroep Betuwe-Oost of ze een uilejong van zeven week oud zouden willen bijplaatsen bij de twee jongen in hun nestkast. Normaal gesproken gaat dit goed, vogels kunnen immers niet tellen! Dit jong, afkomstig uit Wijchen, was als enig uiltje overgebleven uit een nest van vier. Twee jongen waren niet meer in het nest aanwezig, één uiltje lag dood in de kast, en de laatste, onze logé, werd sterk vermagerd naar een vogelopvangcentrum gebracht. Naar later zou blijken was de uilenfamilie vergiftigd door het eten van door ratten-of muizengif aangetaste muizen. Inmiddels zijn de kerkuilen ook geringd. zie voor de foto's de site van Marcel Vink.

Na een weekje aansterken arriveerde de nieuwe bewoner afgelopen zaterdag 22 juli  in verhuisdoos en met een extra voorraadje diepvriesmuizen (hij is nog iets aan de magere kant) op zijn nieuwe woonadres. Uiteraard eerst door iedereen bewonderd: een prachtige vogel, eentje van de lichte variant (Tyto Alba Alba), en al iets verder in het verenkleed dan de uitljes die via de webcam al geruime tijd te volgen zijn (www.papma.nl/webcam.html). Na een paar snelle foto's werd het uilejong bij zijn nieuwe broers/zussen gezet, inclusief het voorraadje muizen.   Op de webcam is de nieuweling goed herkenbaar: lichter van kleur, een beter ontwikkeld verenkleed en hij of zij draagt al een pootring. De twee andere jongen zitten daarentegen nog volop in het dons. Het is een bewuste keuze deze vogel te plaatsen bij iets minder oude jongen. Op deze manier wordt voorkomen dat de logé al op korte termijn uitvliegt en zo net wat meer kan aansterken dan zou kunnen in een nest met leeftijdsgenoten. Daarnaast is het een mooie bijkomstigheid dat het wel een wee van de uil via internet gevolgd kan worden. Tot nu toe wordt er tussen de uilen onderling enige afstand bewaard. De twee "oude" bewoners zitten achter in de kast, de logé meer aan de voorkant. Inmiddels zijn de eerste integratiepogingen gedaan en zitten ze met zijn drieën wat meer bij elkaar. De eerste nacht werden door de oudervogels als altijd muizen binnengebracht en dat terwijl met name de nieuweling bij het invlieggat zat. Het lijkt er dus op dat dit gaat lukken. Of de ouders voldoende voedsel kunnen aanvoeren voor alledrie de jongen wordt volgende week gecontroleerd, dan worden ze alledrie gewogen en de oorspronkelijke uiltjes krijgen dan meteen ook een pootring.

Kerkuilenringen!

Bron: Paul Spierings

Vandaag (28 juli 2006) was dé happening van het broedseizoen: het ringen van de kerkuiltjes. Iets waar de kinderen, maar stiekem (?!) ook de volwassenen, al dagen naar uitkeken. Eindelijk alle kerkuiltjes in vol ornaat te kunnen zien is toch een ware belevenis. Ook is het hét moment om een kerkuiltje goed te fotograferen, en het mooiste van alles, even vast te houden.

Kerkuilenringer Ronald Zollinger begon rond half acht 's-avonds tegelijkertijd met de plaatselijke persfotografen de toren van binnenuit te beklimmen, op weg naar de nestkast in de spits. Eenmaal boven werden de uiltjes een voor een uit de nestkast gehaald, als ware celebrities gefotografeerd en bewonderd, om vervolgens met z'n drieën in een groene stoffen schoudertas te verdwijnen. Een veilige plek voor de tocht naar beneden, waar een hele partij kinderen en volwassenen op het terras al klaar zat om te zien wat er tevoorschijn zou komen uit die tas. De oh's en ah's gingen over de tafel bij het zien van het eerste uitje. Achtereenvolgens werd bij ieder dier een voetring omgedaan, de vleugellengte gemeten en het gewicht, met de kop naar beneden hangend aan een unster, gewogen.

Ondertussen vertelde Ronald wat hij allemaal deed en waarom en beantwoordde hij alle vragen van het publiek. Fantastisch! Ondertussen gingen de uiltjes voorzichtig rond en werd menig kind op de foto gezet.

Maar nu de resultaten, hoe ging het met de uiltjes? Het blijkt dit jaar een slecht muizenjaar te zijn en daarmee gaat het dit jaar ook met de kerkuilen niet zo goed. Er blijken in onze regio slechts een dertigtal jonge uiltjes te zijn geringd tegen 130 vorig jaar.
Dit heeft ook zijn effect op onze uiltjes, ze hebben een kleine groeiachterstand in vleugellengte en gewicht en het bijgeplaatste kerkuiltje uit Wijchen heeft ten opzichte van vorige week 12 gram aan gewicht verloren. Maar het verloopt wat moeizaam en op het moment van schrijven wordt bekeken of hier wel of niet iets aan gedaan kan worden.
De opties: de natuur zijn gang laten gaan of misschien toch muizen bijvoeren??

KERKUIL Voedselgebrek in Ooijse kerktoren

Een kerkuiltje uit Wijchen is sinds enige tijd opgevangen in Ooij. Het diertje is bij een uit twee jongen bestaand nest in de toren van de voormalige N.H. -kerk geplaatst. Het heeft ook nog eens een hoge aaibaarheidsfaktor.

Door onze verslaggever  bron: de Gelderlander, 31 juli 2006

OOIJ: De nieuweling gedijt goed in het ‘ gastgezin'. Vrijdagavond werden de drie jonge kerkuiltjes gewogen en gemeten. De twee Ooijse vogels zijn bovendien geringd. De drie diertjes trokken veel belangstelling. Ze zijn dan ook erg tam en hebben voor kinderen zoals dat zo fraai heet een hoge aaibaarheidsfactor.

Er is wel een voedselprobleem.

Het is de vraag of de oudervogels voldoende muizen, het favoriete hapje van kerkuilen, kunnen vangen. Het probleem kan vrij simpel door bijvoeren worden opgelost. De Kerkuilenwerkgroep Betuwe- Oost beraadt zich daar nog over.

Het weesuiltje uitWijchen is de enige overlevende van een nest van vier. De vogel werd sterk vermagerd in de nestkast aangetroffen. Verder lag er nog één uiltje dood in het nest. De twee andere waren ‘ gevlogen'. De uilenfamilie in Wijchen is waarschijnlijk ten prooi gevallen aan het eten van met rattengif aangetaste vergiftigde muizen. Het weesuiltje werd eerst naar een vogelopvangcentrum gebracht.

Daar kon het verzwakte diertje een beetje aansterken. Eenmaal weer wat op krachten gekomen, is gevraagd of de de Kerkuilenwerkgroep Betuwe- Oost het uilenjong wilde bijplaatsen bij de nestkast in de kerktoren in Ooij. Normaal gesproken is dat geen probleem omdat uilen net als alle vogels niet kunnen tellen. Ook de twee Ooijse uiltjes zijn ‘ overlevers'. Het nest bestond oorspronkelijk uit vijf jongen. De kast werd een tijd bevolkt door een groep bijen waardoor het vrouwtje het nest verliet. Daardoor is een uiltje overleden. De twee anderen zijn waarschijnlijk het slachtoffer geworden van voedselschaarste.

Het jonge leven in het nest in de kerktoren is op de voet te volgen via een webcam (www.papma.nl/webcam.html).

; De weesuil behoort tot de Tyto Alba Alba, een van de 26 ondersoorten van de kerkuil. Hij is nog iets witter dan de uiltjes in Ooij. De drie jongen moesten nog wel aan elkaar wennen. Ze hielden de eerste dagen onderling enige afstand. De twee Ooijse achter in de kast en de logé meer aan de voorkant. Inmiddels zitten ze wat meer bij elkaar.