De kerken fuseren, om geld en kwaliteit 
Fuseren, om geld en kwaliteit Nu Roland Kerssemakers deken wordt in de regio Boxmeer, zit fu­sieparochie De Verrijzenis ( Berg en Dal/ Heilig Landstichting) na een jaar al weer zonder pastoor.
 "We zijn het bis­dom een stap voor geweest.
  Nee, er is geen druk van buiten geweest om te fu­seren, we hebben die beweging zelf gemaakt.”
  Pastoor Roland Kerssemakers van de Verrijzenisparochie is maar wat blij met de toenadering die de pa­rochies van Berg en Dal en Heilig Landstichting een paar jaar gele­den zochten. Een goed jaar gele­den leidde het tot de fusieparochie De Verrijzenis, en het werpt zijn vruchten af, meent de pastoor.
  Het bisdom wil nu grotere stap­pen gaan zetten en heeft twaalf de­kens benoemd die het aantal paro­chies moet gaan reduceren tot een­derde van het huidige aantal van tussen de 150 en 200. Kerssema­kers is een van hen en verlaat als gevolg daarvan zijn fusieparochie.
  Hij wordt overgeplaatst naar de pa­rochie van Sint Anthonis.
  Bij de parochiefusies gaat het toch
 vooral om geld?
 „De reden is dat het voor de paro­chies steeds moeilijker wordt de ta­ken te waarborgen. Kijk eens naar de kerkkoren. De leden worden ouder, de stemmen worden min­der, terwijl de mensen graag een goed koor hebben.”
  En dus kun je als je fuseert mooi wat koren opheffen. Bij de Verrijzenisparochie moes­ten de koren kort na de fusie op een formu­lier allemaal hun bestaansrecht verant­woorden.
  „Het bestaansrecht is er wel, maar het gaat ons om een kwaliteitsverbetering. Die kun je bereiken door samen te wer­ken. Bijvoorbeeld door een diri­gent uit te wisselen. Dan krijg je nieuw elan, nieuwe accen­ten, en dat kan een enorme im­puls geven.”
  Maar laten we wel wezen, een fu­sie levert een kostenbesparing op.
 „Nou, in Nijmegen zijn de paro­chies Dominicus en Stephanus ge­fuseerd omdat Stephanus het wa­ter aan de lippen stond. Er zaten nog maar heel weinig mensen in de kerk. Maar belangrijker is een nieuw stukje vitaliteit te creëren.
  Dus geen kerk meer te zijn die af­bouwt, maar die vooruit wil.
  Neem nou de communievoorbrei­ding. Op een gegeven moment hadden we hier in Berg en Dal nog maar één iemand in de werk­groep, terwijl we nu vier, vijf be­kwame mensen hebben. Daardoor kun je veel meer voor de kinderen betekenen.”
  Een belangrijke reden voor het ontstaan van de Verrijzenisparo­chie is ook het priesterte­kort. „ Er zijn steeds minder priesters”, stelt Kerssemakers.
  „ De leeftijd van pastoor Toon Rabou van de Heilig Landstich­ting speelde mee. Van iemand die 85 is kun je niet verwachten die ie nog een hele parochie leidt.”
  Maar ook het toekomstperspec­tief was reden om naar samen­werking te gaan zoeken, vertelt Herman Meeuwissen, vice-voor­zitter van de nieuwe parochie.
  „Wat nu als je niks doet? Je kunt erop wachten dat de parochie op een dood spoor komt te zit­ten als je niet tijdig de bakens ver­zet. Mensen willen het liefst hou­den wat ze hebben, maar als je vijf jaar vooruit kijkt, ben je dan nog levensvatbaar als parochie?”
  Nadeel van zo’n fusie is dat een van de twee kerken gaat sluiten.
 Meeuwissen: „Dat is niet het idee.”
  Kom op, wees nou eens eerlijk: de kerk van Berg en Dal zal uiteinde­lijk toch dicht gaan?
  Meeuwissen: „ Zolang er voldoen­de parochianen naar de kerk ko­men en het financieel verant­woord is, kun je het open hou­den.” De mensen hebben het zelf dus inde hand? Kerssemakers: „Het bisdom heeft het streven om de lokale gemeenschap zo lang mo­gelijk in stand te houden. Je moet de mensen zolang mogelijk bij me­kaar houden, en dat zal hier ook gepoogd worden.”
Op de foto pastoor Kerssemakers met Herman Meeuwissen, vicevoorzitter van kerkbestuur Verrijzenis