Ooijse Eendracht op Nütterdense Schutterskermis.

 De lente in september....

Al bijna twintig jaar bezoekt onze Ooijse Schutterij de Schutterskermis in Nütterden. Het begon destijds tijdens de bijzonder vriendschappelijke kennismaking tussen de toenmalige voorzitters. Zij besloten om ook de rest van de schuttersvrienden te laten delen in de aangename kanten van het schuttersleven aan beide zijden van de grens. We spreken immers wel dezelfde streektaal, we voelen ons meer verwant met de mensen in het Rijnland dan met die met de bijna spreekwoordelijke Haagse Bluf. Een paar van onze Nütterdense schuttersvrienden herkenden zich ook meer in hun Nederlandse streekgenoten dan in hun landgenoten in het verre Beieren. Dus... tijd voor een pilsje, zou je zeggen. Maar voordat we in de Nütterdense schutterstent arriveerden, gingen we eerst op bezoek bij het Nütterdense koningspaar. We kregen een hartelijke ontvangst en ons beider majesteiten wisselden zoals gebruikelijk geschenken uit. Vervolgens gingen we in optocht naar het feestterrein, doch niet dan nadat alle koningen, koninginnen en prinsen en prinsessen de korpsen hadden geïnspecteerd. De kleurrijke stoet van bijna een kilometer zette zich in beweging en dan merk je al gelijk dat de Duitse en de Nederlandse passen enigszins in lengte van elkaar verschillen, immers de Duitse koninginnen gingen ook dapper te voet in hun prachtige kleding, maar vaak ook op hoge hakken in de kilometerslange mars mee. De Duitse commandant keek af en toe met gevaar voor eigen leven of de stoet nog wel compleet was. Onderweg natuurlijk ook de bewonderende blikken van de toeschouwers, en ook al van die van de oefenende jonge dames van 12 a 14 jaar. Dat en terwijl de Omar Sharif van de Nederlandse officieren er nog niet eens bij was. Ook de mevrouw met de kinderwagen met een jochie van 3 maanden bloosde en een van onze schutters ook, het was al weer een jaar geleden, waar blijft de tijd. Op het sportterrein bij de kerk kwam de koningsstoet nog eens extra in volle glorie langs om de vendelhulde van de Ooijse vendeliers in ontvangst te nemen. Een prachtig gezicht zo met tegenlicht, in de schemering en met de veilige verwachting van straks een kleine tintelende vitaminerijke versnapering in de schutterstent. In de danssalon maakten de talrijke verenigingen hun opwachting. De Nederlanders en de Duitsers ieder op hun eigen manier, fluitend, blazend en stampend. De Duitsers met veel staccato en met dirigenten die "Gründlichkeit und Pünktlichkeit" uitstraalden. Zij speelden marsen, op een wijze waarop je je gelijk in Mecklenburg Vorpommern waande, nou is daar niks mis mee. Toch lieten zij ook horen heel speels, hoe zij bijna volgens Souza, swingend de Amerikaanse levensvreugde konden neerzetten. Verder waren deze muzikanten met hun schuiftrompetten zeer behendig in het ontwijken van allerlei kinderen, die plotseling toch weer hun ouders opzochten. Vervolgens de eigenlijke kroning van de nieuwe konings- en prinsenparen. De ceremonie is hier iets soberder dan in Ooij maar ook heel stijlvol. Dan de prachtige koninginnedans, imponerend en sfeervol. Vervolgens kwam het begeleiden van de majesteiten op de tonen van de koningsmars naar de koningstafel door een officier "met de hand aan de pet". Tenslotte,  even handenschudden en de weg voor een prachtig feest ligt vrij. Nog iets bijzonders? Jazeker! Er was een koningin welke er wel heel bijzonder uitzag, een indrukwekkende schoonheid, een Griekse Godin gelijk met ogen als duizend rozen en een blik die zelfs je sabel deed smelten. Dan verandert de last van het koningschap in een zoete pijn, de zoete pijn van een lente in september.

Gerard Karnebeek, persofficier Schutterij Eendracht Ooij.