Voor het eerst sinds dagen scheen de zon weer en dat was voor veel mensen de ideale gelegenheid om vandaag te genieten van de ijsbaan en de sleebaan op respectievelijk de Grote Markt en de trappen van de St. Stevenskerk te Nijmegen. (zie de foto's)

 

Hij is open, gaat hard, en is voor kinderen

Door ERIC REIJNEN (bron: de Gelderlander)

Vrijdag, 29 december 2006 - NIJMEGEN - Het is een beetje vallen en opstaan met de sleebaan. Ook letterlijk. Maar open is 'ie. Voor een euro mag je vijf keer naar beneden. Onder het toeziend oog van de vrijwilligers en stagiaires die het allemaal mogelijk maken.

Koters gaan doorgaans gecontroleerd naar beneden. Foto: Kees Robins/De Gelderlander „Het is meer geschikt voor kinderen", glimlacht Gijs Jonker na het zien van de buitelpartij. „Volwassenen zijn te zwaar."

Gijs Jonker is student Bedrijfseconomie. Zijn kerstvakantie offert hij op aan de ijsbaan en de sleebaan in de Nijmeegse binnenstad. Bijna dagelijks is er hij er te vinden, voor allerhande klusjes. Zoals vandaag: het verkopen van kaartjes voor de sleebaan. Het levert niks op, maar daar is het ook niet om te doen.

De sleebaan is woensdag tegen het eind van de dag pas ‘veilig' verklaard. De helling was steil, maar timmerlieden hebben de baan wat afgevlakt.

Niet dat het er nu veel minder steil uitziet of aanvoelt: de proef op de som levert de eerste keer een ietwat pijnlijke rug op. En de tweede keer een buiteling. Maar het voelt niet anders dan bij een sleepartij in echte sneeuw met de kinderen: de koters gaan doorgaans gecontroleerd naar beneden, zelf sjees je in noodtempo de helling af.

Niet dat het niet te spannend kan zijn voor een kind: een meisje dat door haar ouders is overgehaald om de baan een keer te proberen, haalt de betaalde euro er niet uit: na één afdaling houdt ze het voor gezien.

Hoe dan ook: de baan is open, en voegt daarmee weer wat toe aan het toch al bijzondere initiatief dat Mariken Winterfestival heet. Bijzonder, omdat het een leerproject is van het regionaal opleidingscentrum ROC. Dag en nacht zorgen stagiaires voor de bewaking. Zoals Hendrik Kersten. De achttienjarige is de ganse dag druk met ‘kijken of alles heel blijft'. „Er wordt wel eens wat vernield. En kinderen stampen soms het ijs kapot."

Bijzonder is het festival ook omdat het gedragen wordt door vrijwilligers. De gepensioneerde Lambert Verhoeven bijvoorbeeld fungeert dezer dagen als ijsmeester en zorgt dat het zeventien centimeter dikke ijs in conditie blijft. „Het is leuk om te doen."

Alle vrijwilligers betalen zou het Mariken Winterfestival onmogelijk maken. Het project kost nu al een ton en levert nog geen twintig mille op: de rest wordt betaald door sponsoren.

Vrijwilligers als Gijs Jonker nemen genoegen met tussen de bedrijven door een kop warme chocomel. Om vervolgens in de gure wind rond de St.-Stevenskerk te wachten op de volgende helden die de sleebaan af durven.

< Vorige		Volgende >